Uw mediator als mens

Maandag 22 juli 2019 valt mijn oog op de kop van een artikel in de PZC: Vader spant rechtszaak aan om schooladvies dochter. De kop raakt me en ik lees dit artikel. In deze blog wil ik niet ingaan op de situatie op school en de rol van de regionale jeugdhulpverlening.

De vader handelt in het belang van zijn dochter. Hij is het niet eens met schooladvies voor de vervolg opleiding van dochter, vader wil via de rechter een IQ test afdwingen. Een goed uitgangspunt, om het belang van de kinderen op de eerste plaats te zetten. Toch knaagt bij mij het gevoel of deze actie van de vader echt het belang van het kind dient. Verder in het artikel lees ik dat vader en moeder gescheiden zijn met de complicerende factor dat vader en moeder het niet eens zijn over de te volgen route. (voor de schoolkeuze LF).

Weet u, het is een krantenartikel. Een krantenartikel over een rechtszaak waarbij een kind is betrokken. En mogelijk zijn er factoren die de krant niet kent, zaken zijn vaak genuanceerder dan het lijkt. U mag van een mediator verwachten dat hij/zij onpartijdig is. Waarom komt dan nu bij mij dat knagende gevoel naar boven? Ik ben toch onpartijdig! Ja zeker, maar als er kinderen bij betrokken zijn……………….. als het belang van het kind in het gedrang komt………………..

Het komt voor dat ouders samen, soms onbewust, in het belang van het kind afspraken maken, die helemaal niet in het belang van het kind zijn. Maar een ander belang dienen. Volgens mij moet een mediator dan kiezen voor partijdigheid voor de kinderen! 

Door met de ouders in gesprek te gaan en hen de consequenties voor de kinderen te laten inzien, lukt het om de afspraken wel in het van het kind te maken.  Iedere ouder wil toch het beste voor hun kind!